امروزه در اثر بکارگیری سیاست انبوه­ سازی و کوچک­ سازی در جوامع شهری بزرگ، مسکن سنتی معنا و مفهوم خود را از دست داده و به دنبال کاهش عملکردها، به یک سرپناه تقلیل یافته است و مجتمع ­های مسکونی بدون تأمین عناصر و فعالیت­ های مکمل، گسترش می­ یابند.گذر زمان تغییر در نیازها و مفاهیم را اجتناب ناپذیر می­ سازد، اما برخی نیازها خصوصا روحی و فردی دارای ذات پایدار است و گذشت زمان ممکن است تنها از لحاظ فرمی آن­ ها را دچار تغییر کند. از جمله می­ توان به  نیاز بشر به ارتباط با طبیعت و فضای باز، خلوت و گسترش روابط اجتماعی اشاره کرد که خود را در معماری مسکن در فضاهای باز (حیاط و ...) و نیمه باز (ایوان و...) جلوه­ گر می­ کند.

این  اثر به بررسی مفهومی و عملکردی فضاهای باز و نیمه ­باز در معماری مسکن می ­پردازد. فضاهای باز همچون حیاط  و نیمه باز همچون ایوان به عنوان فضایی از معماری مسکونی مطرح می­ شود که دارای غنای فرمی و مفهومی و عملکردی است و وجود آن در کنار فضای بسته به تجربیات فضایی نابی منجر می­ شود. از این رهگذر ابتدا به بررسی تاریخچه پیدایش مجتمع ­های مسکونی در ایران و سپس شناخت این فضاها به لحاظ معنایی با دو رویکرد سنتی و ضوابط ساختمانی می­ پردازیم و در مرحله بعد این فضاها به عنوان عناصر اقلیمی در جهت ایجاد معماری پایدار تشریح می­ شوند.

هدف از این پژوهش لزوم توجه به فضاهای باز و نیمه­ باز به عنوان عامل بالا بردن کیفیت و غنای فضایی خانه و نیز عامل تأثیرگذار در جهت کاهش مصرف انرژی و تحقق معماری پایدار است.

فصل اول :گونه شناسی مسکن از گذشته تا امروز

 فصل دوم: معماری پایدار

 فصل سوم:طراحی اقلیم

 فصل چهارم:بررسی نمونه های داخلی و خارجی

 فصل پنجم: مبانی نظری طراحی

 فصل ششم: معیارهای طراحی مسکن