مفهوم سرمایه اجتماعی از دهه 1960 میلادی به‌طور جدی وارد مباحث علوم اجتماعی و اقتصادی گردید. سرمایه اجتماعی در درون یک فرد و یا سازمان اجتماعی وجود ندارد بلکه در فضای ارتباطی بین افراد وجود دارد.  از دیدگاه بوردیو، سرمایه اجتماعی جمع منابع واقعی و بالقوه‌ای است که حاصل شیکه بادوامی از روایط کمابیش نهادینه شده، آشنایی و شناخت متقابل است. از نظر کلمن، سرمایه اجتماعی عبارت است از قدرت و توانایی مردم برای برای برقراری ارتباط با هم . پوتنام سرمایه اجتماعی را به وجه گوناگون سازمان اجتماعی نظیر اعتماد، هنجار‌ها و شبکه‌ها که می‌توانند با تسهیل اقدامات هماهنگ کارایی جامعه را بهبود بخشند، تعبیر می‌کند. فوکویاما عنصر اساسی سرمایه اجتماعی را هنجار‌ها یا ارزش‌های غیر رسمی که به ایجاد و افزایش همکاری گروهی کمک می‌کنند، می‌داند. از نظر پاکستون سرمایه اجتماعی متشکل از دو بعد است: پیوندهای عینی بین افراد و نوع ذهنی پیوند، یعنی وجود احساس مثبت و اعتماد نسبت به پیوندها.

فصل اول: مفهوم شناسی سرمایه اجتماعی / 9

فصل دوم: مشارکت شهروندی / 53

فصل سوم:شوراها و مدیریت شهری /99

فصل چهارم: شهرنشینی و رفتارهای ترافیکی / 135

فصل پنجم: رهبردها و خط مشی ها / 187