مسئله مسکن در جهان معاصر بیش از هر زمان دیگری به موضوعی عمومی، سیاسی و اقتصادی تبدیل شده است. افزایش قیمت‌ها، کمبود عرضه، نابرابری فضایی و فشار بازار، همگی نشان می‌دهند که مسکن دیگر صرفاً یک نیاز پایه نیست، بلکه به گره‌ای ساختاری در زندگی روزمره بدل شده است. با این حال، تمرکز غالب بر کمیت و دسترسی، اغلب موجب فراموشی پرسشی بنیادی‌تر شده است: آیا آنچه امروز تولید و مصرف می‌شود، هنوز «خانه» است یا صرفاً «مسکن»؟ این تمایز، نقطه آغاز فهم فاصله‌ای است که میان تجربه زیستن و سیاست‌گذاری مسکونی شکل گرفته است.

خانه، در معنای عمیق خود، تنها فضایی برای استقرار فیزیکی نیست، بلکه بستری برای شکل‌گیری احساس امنیت، آرامش و تعلق است. تجربه خانه با خاطره، زمان و روابط انسانی درهم‌تنیده است و کیفیت زندگی را در لایه‌ای فراتر از نیازهای مادی تعریف می‌کند. در مقابل، مسکن اغلب در چارچوبی فنی و ابزاری فهم می‌شود؛ واحدی قابل خرید، فروش و جایگزینی که در نظام‌های برنامه‌ریزی و بازار تعریف می‌گردد. هنگامی که این دو مفهوم بر هم منطبق پنداشته می‌شوند، کیفیت زیستن به امری ثانویه تقلیل می‌یابد و زندگی روزمره در فضاهایی شکل می‌گیرد که اگرچه قابل سکونت‌اند، اما الزاماً قابل زیستن نیستند.

فصل 1: وقتی مسکن جای خانه را گرفت
فصل 2: زیستن بدون آرامش: تجربه روزمره در مسکن معاصر
فصل 3: بازاندیشی آرامش در مسکن معاصر
فصل 4: خانه چگونه دوباره ممکن میشود؟