وقف در فقه امامیه نهادی شناخته‌شده و ریشه‌دار است که بر اساس آن، مالک با حبس عین مال و تسبیل منافع آن، مال خویش را از ملکیت شخصی خارج کرده و منافع آن را در مسیر خیر و مطابق با نیت خود اختصاص می‌دهد. در این نهاد حقوقی، اصل مال باقی می‌ماند و منافع آن به‌گونه‌ای مستمر در جهت مقاصد واقف مورد استفاده قرار می‌گیرد. فقهای امامیه در آثار خود این تعریف را با تعابیر گوناگون بیان کرده‌اند و مبانی و شرایط آن را به تفصیل بررسی نموده‌اند.

در مقابل، «حقوق معنوی» یا حقوق مالکیت فکری به مجموعه‌ای از حقوق انحصاری اطلاق می‌شود که به موجب قانون برای پدیدآورندگان آثار علمی، ادبی، هنری و نیز صاحبان علائم و نوآوری‌های فنی شناسایی شده است. این حقوق به دارنده آن امکان می‌دهد تا از اثر یا نشانه مورد نظر بهره‌برداری مادی و اقتصادی کرده و از حمایت حقوقی برخوردار شود. 

پیشگفتار /13

مبانی نظری وقف و حقوق معنوی /21

نقد و بررسی موانع وقف حقوق معنوی /61